Νέος Παρθενώνας
:Νεκτάριος Παππάς / Άννα Παπαέτη
Sound Installation, 2019

Μακρόνησος © Solveig Grothe, ευγενική παραχώρηση

Νέος Παρθενώνας

  • :Νεκτάριος Παππάς / Άννα Παπαέτη
  • Sound Installation, 2019
  • @Beau Rivage

Βαθιά ριζωμένο στη βία του εμφυλίου πολέμου, το φαντασιακό της ελληνικότητας και του ανθελληνισμού εξακολουθεί να στοιχειώνει το παρόν – ενδεικτικές είναι οι πρόσφατες αντιδράσεις για τη συνθήκη των Πρεσπών. Ο τίτλος Νέος Παρθενώνας αναφέρεται στην αποδιδόμενη στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο φράση σχετικά με τα στρατόπεδα κράτησης στη Μακρόνησο κατά τη (μετ)εμφυλιακή περίοδο: «εθνικά σανατόρια», «θεραπευτήρια» συνειδήσεων Ελλήνων αριστερών που είχαν μολυνθεί από το μικρόβιο του κομμουνισμού. Στόχος τους η «αναμόρφωση» και η επανένταξή τους στο έθνος. 

Οι φυλακισμένοι χαρακτηρίζονταν ως Σλάβοι ή Βούλγαροι, οι οποίοι είχαν απολέσει την ελληνικότητα τους, μια κατηγορία η οποία πηγάζει ιστορικά από τη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας το 1924 υπερ της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης Μακεδονίας στο πλαίσιο μιας βαλκανικής ομοσπονδίας, την οποία ωστόσο άλλαξε το 1935. Η «θεραπεία» περιλάμβανε βασανιστήρια, σκληρά καταναγκαστικά έργα, ομιλίες και μουσική. Η εργαλειοποιήση της μουσικής σε αυτό το πλαίσιο της προσδίδει μια σκοτεινή δυναμική, αντικρούοντας τη συνήθη αντίληψή της ως ενός είδους τέχνης το οποίο εξευγενίζει.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Η Άννα Παπαέτη είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (King’s College London). H έρευνά της εξετάζει το πλέγμα της μουσικής, βίας και του τραύματος. Έχει υποστηριχθεί από τις δράσεις «Μαρία Κιουρί» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (FP7, Horizon 2020), DAAD, Ίδρυμα Ωνάση κ.ά.

Είναι ερευνήτρια «Μαρία Σκλοντόφσκα Κιουρί» στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αναφορικά με τη χρήση της μουσικής σε συνθήκες κράτησης στη (μετ)εμφυλιακή περίοδο, στο πλαίσιο του οποίου διοργάνωσε το διεθνές συνέδριο και την έκθεση Soundscapes of Trauma (2019). Έχει δημοσιεύσει σε συλλογικούς τόμους και επιστημονικά περιοδικά, ενώ έχει συνεπιμεληθεί δύο ειδικούς τόμους αναφορικά με τη μουσική, τα βασανισήρια και την τιμωρία.

Ενδεικτικά της διάχυσης του έργου της στη δημόσια σφαίρα είναι η παρουσία της στη διεθνή έκθεση documenta 14, το podcast The Undoing of Music (Museo Nacional Reina Sofía, Μαδρίτη) και η εγκατάσταση The Dark Side of the Tune για την έκθεση Hypnos (μαζί με τον Νεκτάριο Παππά: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2016).

——————————-
Ο Νεκτάριος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
(1990-1995). Από το 2014 είναι σπουδαστής της ΑΣΚΤ στο εργαστήριο του
Καθηγητή Ζάφου Ξαγοράρη και ολοκληρώνει αυτήν την εποχή την πτυχιακή του
εργασία. Το 2016 συμμετείχε στο πρόγραμμα της documenta14 School
of Listening στο Kassel καθώς και ως βασικός ομιλητής στο πρόγραμμα Συναντήσεις
#2 της documenta 14. Έχει συνεργαστεί με το φεστιβάλ moving silence Αθήνα ως
σύμβουλος ήχου και μουσικός επιμελητής (2011-2015). Από το 2017 μέχρι σήμερα
συνεργάζεται ως εισηγητής σε εκπαιδευτικά προγράμματα της Στέγης που
σχετίζονται με το πεδίο του ήχου (Εργαλεία Αποσυναρμολόγησης, Big Bang
Festival). Η καλλιτεχνική πρακτική του εστιάζει κυρίως στις ηχητικές εγκαταστάσεις
και στην πρόκληση λογικών ασυμφωνιών στο δημόσιο χώρο.

Μεταξύ άλλων, έργα του παρουσιάστηκαν στις ομαδικές εκθέσεις: Soundscapes Of Trauma
στο Ωδείο Αθηνών, Ύπνος στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Kafeneion στο Pink House,
Antwerpen (BE), TILT Platform: Nameless Project στο Λουτράκι, Anathena στο ΔΕΣΤΕ
Foundation, Keep on Keeping On. A Visual Meta-Collection στο Αμερικάνικο Κολλέγιο,
diestangabend #85 στο KLUCKYLAND, Vienna (AU), Reality Through Fiction στο Circuits
and Currents.

Περισσότερα στο: http://nektariospappas.com/